Φωτο..γραφήματα

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΡΕΜΕΙΣ

2012-03-22T21:43:00.001+02:00

"Σιγά μην τρέμεις..."
είμαστε των παλαιών ερώτων οι φωνές
όχι αυτων που σου άλλαζαν τη ζωή
και βρισκόσουν ξαφνικά σ'άλλες κάμαρες
να προσκυνάς άλλα αγάλματα
αλλ'εκείνων των ερώτων των μικρών
που για μια μόνο στιγμή
σ'έκαναν να κοιτάς ψηλά
μ'ουράνια οικειότητα
ενώ κάτι άτακτα μονοκοτυλήδονα
το γελάκι, η ματιά
σ'έκαναν να ξεχνάς τα αειθαλή αγκάθια
του κάκτου χρόνου.
Έρωτα μικρέ της τελευταίας στιγμής
ακουμπά σε έναν ώμο φανατικά θνητό
ακουμπά στο κενοτάφιο των ονείρων

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Από Φωτο..γραφήματα

2012-03-13T23:52:00.000+02:00

Από Φωτο..γραφήματα

game over

2012-03-12T21:34:00.000+02:00

καμία κίνηση

πάγωσα το χρονόμετρο

με το βλέμμα μου

που έλεγε «πες κάτι»

καμία κίνηση

αφήνω τα πιόνια

να εκκρεμούν

με πλήρη επίγνωση

δίνω

πνοή και λόγω ύπαρξης

στο λιγοστό μικρό μου άσπρο,

πρωτοβουλία

στον ιππότη

που στωικά αναμένει,

ελευθερία

στον πύργο

καμία κίνηση

με τόση βουβή θύελλα

μπορώ κι αφήνω

μόνη τη βασίλισσα

καμία κίνηση

χαρίζω

μια χαμένη παρτίδα

θαυμάζοντας

το μπλε

που τη σκακιέρα τυλίγει

Από Πλαίσιο μεταφόρτωσης

ποτέ

2012-03-11T18:38:00.001+02:00

ποτέ κανένα ποίημα
δεν θα χωρέσει την αγάπη μου για σένα
κανένα ποίημα
δεν θα'χει τα δάχτυλά μου όταν σ'αγγίζω
το ρίγος στη φωνή μου όταν σου μιλώ
τα γόνατα που τρέμουν σαν σε συναντώ
κανένα ποίημα δεν θα σε σώσει αν χαθώ...
είμαι για σένα το πιο μεγάλο ποίημα
το πιο ερωτικό
με τη φωνή μου σου μιλώ
κι αν δεν ακούς
μες στης ψυχής σου το θολό βυθό
θα μένω πάντα
και θα σ'αγαπώ

Τζούλια Φορτούνη

Από Πλαίσιο μεταφόρτωσης

Η παρέλαση

2012-03-11T17:24:00.000+02:00

μ'ακολουθούσε πάντα ένας Τύπος
ερχόταν στο μπαρ και καθόταν
στο πλαϊνό τραπεζάκι
οδηγούσε ολοένα
στην παράλληλη λωρίδα
έμπαινε σπίτι μου

ακοίμητο ένιωθα το βλέμμα του

ποτέ δε μιλούσε
ποτέ δεν μου ζητούσε κάτι
ποτέ δεν τον αντίκρισα ξεκάθαρα
ένα περίγραμμα ήταν μόνο
γυαλιά ρεπούμπλικα και καπαρντίνα
με σηκωμένα πέτα

ώσπου ένα πρωί που ξυριζόμουν
τον είδα απ'τον καθρέφτη
έχασα την ψυχραιμία μου
μα δεν πρόλαβα να γυρίσω
πετάχτηκε από πίσω
και με σκληρό κεφαλοκλείδωμα
με σώριασε ανήμπορο στο πάτωμα
μου φόρεσε σακάκι και γραβάτα
κι έτσι κακοξυρισμένο
με κατέβασε με χειροπέδες
στο αυτοκίνητό του

σαν πλάνα του κινηματογράφου
κυλούσαν απ'τα μάτια μου
θαμπές εικόνες απ'το παρελθόν
πόλεις που επισκέφθηκα
πλάσματα που λαχτάρησα ή μίσησα
μικρά πράγματα που μάζευα με πόνο

φθάσαμε σε ένα λιβάδι μ' ασφοδίλια
μαύρο ποτάμι κατηφόριζε και κρύωνα

στην άλλη όχθη έκαναν παρέλαση
οι σάλπιγγες στρίγκλιζαν κι ο βούρδουλας
ούρλιαζε στη γυμνωμένη σάρκα

με δίνει στον περαματάρη

πέρασέ τον απέναντι
άκουσα να του λέει
και φρόντισε να μάθει
το βήμα της παρέλασης

Στάθης Κουτσούνης

Από Φωτο..γραφήματα

2012-02-21T22:22:00.000+02:00

Από Φωτο..γραφήματα

Κύκνειο άσμα..

2012-02-07T22:02:00.000+02:00

με μια εντυπωσιακή στροφή
το λευκό
χίμηξε στον πυθμένα

έπειτα
χάθηκε στο χειμώνα

έμεινε μόνο
ένα πεντάγραμμο
ομόκεντρων κύκλων

λένε,
τα όμορφα τραγούδια
ηχούν πάντα
λίγο πριν το τέλος…

Το βιβλίο

2012-01-12T01:23:00.000+02:00

Είμ΄ ένα βιβλίο. Κάποιος με διαβάζει.
Δεν ξέρω τι καταλαβαίνει από μένα,
δεν ξέρω αν μου βρίσκει κάποιο βάθος.
Πάντως, δυσκολεύεται στο διάβασμα
ή βαριέται, συχνά με παρατά,
τσακίζοντας τα φύλλα μου,
μ΄έγκαταλείπει για καιρό και,
όταν κάποτε επιστρέφει, έχει πλέον χάσει
τη συνέχεια, έχει ξεχάσει ό,τι έχει διαβάσει.
Έτσι, με ξαναπιάνει απ'την αρχή,
για να με παρατήσει πάλι, ύστερ' από
λίγο κουρασμένος.
Δεν ξέρω αν διαβάζει άλλα βιβλία,
δεν ξερω καν πώς βρέθηκα στα χέρια του,
όμως εδώ είμαι, αυτός είναι η μοίρα μου
και, αν αυτός δεν με διαβάσει,
άλλον αναγνώστη δεν πρόκειται να βρω.

Αργύρης Χιόνης

Από τη συλλογή
Ό,τι περιγράφω με περιγράφει
Γαβριηλίδης 2010

Από

Ρομαντικός επίλογος

2012-01-02T01:05:00.000+02:00

Mὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε
παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων
ἢ ἔστω μνημόσυνα.
Ὅταν δὲν ἔχετε
μαντέψει τὴ δύναμη
ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη
ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου.
Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα
χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε
τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο.
Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια
ὁ Νοστράδαμος.
Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ
στὴν Ἀποκαθήλωση.
Ὅταν δὲν ξέρετε κανέναν ὑπερσυντέλικο.
Ἂν δὲν ἀγαπᾶτε τὰ ζῶα
καὶ μάλιστα τὶς νυφίτσες.
Ἂν δὲν ἀκοῦτε τοὺς κεραυνοὺς εὐχάριστα
ὁπουδήποτε.
Ὅταν δὲν ξέρετε πῶς ὁ ὡραῖος Modigliani
τρεῖς ἡ ὥρα τὴ νύχτα μεθυσμένος
χτυποῦσε βίαια τὴν πόρτα ἑνὸς φίλου του
γυρεύοντας τὰ ποιήματα τοῦ Βιγιὸν
κι ἄρχισε νὰ διαβάζει ὦρες δυνατὰ
ἐνοχλώντας τὸ σύμπαν.
Ὅταν λέτε τὴ φύση μητέρα μας καὶ ὄχι θεία μας
Ὅταν δὲν πίνετε χαρούμενα τὸ ἀθῶο νεράκι.
Ἂν δὲν καταλάβατε πῶς ἡ Ἀνθοῦσα
εἶναι μᾶλλον ἡ ἐποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ
Μὴ μὲ διαβάζετε
ὅταν
ἔχετε
δίκιο.
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν
δὲν ἤρθατε σὲ ρήξη μὲ τὸ σῶμα...
Ὥρα νὰ πηγαίνω
δὲν ἔχω ἄλλο στῆθος.
Νίκος Καρούζος

Από Φωτο..γραφήματα

Υπάρχει ένα νησί στην καρδιά μου

2012-01-02T00:52:00.000+02:00

Κατά τα άλλα υπάρχω
Χάριν συντομίας
Με μαύρα ερείπια πλήκτρα
–Τα άσπρα τα πήραν για βότσαλα τα παιδιά
Και τα ρίξαν στη θάλασσα–
Προλαβαίνω ακόμα και αντιμιλάω
Σε μερικούς χαλασμένους σηματοδότες
Που επιμένουν στο κόκκινο
Γωνία Αιόλου και Σοφοκλέους

Έχω επιπλώσει το διαμέρισμά μου
Με ετοιμόρροπα ποιήματα
Διατηρώ ακόμα εκεί
Το μικρό τετράδιο
Που σημειώνω τις απουσίες σου

Σ’ ένα στενό κουτί
Στο συρτάρι του κομοδίνου μου
Έχω χωρέσει τους νυχτοφύλακες
Ταξιτζήδες και οδοντίατρους
Βιολογικούς καλλιεργητές που κερνάνε σουβλάκια
Και τις υπόλοιπες αμοντάριστες λεπτομέρειες
Για το μέλλον

Επιμένω ακόμα να ξεγελάω εγκαύματα

Βλέπεις
Οι εραστές κατά την εκταφή
Δεν αναγνωρίζονται απ’ τα δαχτυλίδια
Αλλά από τα καμένα βλέμματα.

Σταύρος Σταυρόπουλος
Από τη συλλογή Δυο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις, εκδόσεις Μεταίχμιο, 2009

Από Φωτο..γραφήματα

H νύχτα με συμφέρει

2012-01-02T00:44:00.001+02:00

Από Φωτο..γραφήματα

Ο κηπουρός..

2011-11-19T21:55:00.000+02:00

2011-10-28T22:04:00.003+03:00

Από Φωτο..γραφήματα

μετέωρα

2011-10-27T17:50:00.003+03:00

γαιώδη χρώματα

αισθαντικής υφής

μετέωρα

φωνές

με αφή ξυλόγλυπτου

μετέωρες

ήχοι από κύμα

να χαϊδεύουν

ή ν’ αντηχούν

μετέωροι

μια τόση δα σπίθα

εστία φωτιάς...

μωβ τουλίπες

μετέωρες κι αυτές

μετέωρα...

με βάρος

μικρότερο από ένα γραμμάριο

χαμηλή γωνία πρόσπτωσης

ιδανική για ανάφλεξη

αποτέλεσμα τριβής

έλα

πάμε

μην πάρεις ομπρέλα

απόψε θα βρέξει

Από Φωτο..γραφήματα

2011-10-16T23:19:00.000+03:00

του φθινοπώρου

2011-10-08T23:07:00.002+03:00

εκείνο το φθινόπωρο

τα πρώτα σύννεφα

σκέπασαν τη βροχή των αστεριών

κι έβλεπες να πέθαινε ένα καλοκαίρι

εκείνο το φθινόπωρο

έμοιαζε να πέθανε ένα καλοκαίρι

από αυτά που τα δάχτυλα

μπλέκονται στα μαλλιά

και οι άκρες τους ταξιδεύουν στους ώμους

εκείνο το φθινόπωρο

καθώς η πρώτη βροχή

καθάριζε τα ίχνη του αντίο

θα έλεγες πως σίγουρα

πέθανε ένα καλοκαίρι

εκείνο το καλοκαίρι…

δεν πέθανε

κοιμάται ανυποψίαστο

σκεπασμένο ζεστά

με ένα χαλί

από κιτρινισμένα φύλλα

αναπνέει αργά και σταθερά

σε μια αειθαλή

χειμερία νάρκη

Από Φωτο..γραφήματα

Στ᾿ Ἀστεῖα Παίζαμε!

2011-09-22T23:54:00.001+03:00

Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας

Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μας

Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμε

Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.

Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας

Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ ἡμεροδείχτη

Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοένα

Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ;

Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ χαρτιά μας

Κλέφτες!

Στὰ ψέματα παίζαμε!

Μανόλης Αναγνωστάκης

Από Φωτο..γραφήματα

επικός έρωτας

2011-09-19T21:09:00.000+03:00

απόπλους με μάτια άγκυρα στη γκέμμα

σάλπιγγα αναχώρησης ο ήχος του κύματος τη νύχτα

Αύγουστος ήταν. ναι

αλίμονο, πρώτος σταθμός η χώρα των Λωτοφάγων

νάρκωση και ειρηνική απάθεια

φεγγάρια πέρασαν κωπηλατώντας

μια χάρτινη βαρκούλα

ολόγιομα χαμόγελα

και κάθε υποσχόμενη νέα σελήνη

ξεφύγαμε απ’τους Λαιστρυγόνες

ξεγελάσαμε τον Κύκλωπα

«κανένας» του είπαμε

και μείναμε οι δυο μας

γλυκά τραγούδια σειρήνων

μέλισσες στο κύμα το ηλιοβασίλεμα

άνθη σπάνια

λιμάνια πρωτόγνωρα

αρώματα ηδονικά

το ραβδί της Κίρκης πήρε τη μιλιά

μα τα σ’αγαπώ ειπώθηκαν χωρίς λόγια

κάποτε άνοιξες το σάκο των ανέμων

εσύ στο νησί της Καλυψώς

κι εγώ στη συντροφιά των Φαιάκων

σαν είδα στον ύπνο μου τον ποιητή

έφυγα σούρουπο

πριν οι φίλοι δώσουν τέλος στο νόστο

να σε μισήσω είναι αργά

κι είναι νωρίς να καταλάβω

οι Ιθάκες τι σημαίνουν

Από Φωτο..γραφήματα

strange escape

2011-08-03T18:22:00.000+03:00

υπό την απειλή

μιας φτερωτής πένας

έσυρα δεμένα

με χάρτινο σεντόνι

φθόγγους και γράμματα

ήθελα να αποτυπώσω

το κύμα φωτιάς

σαν διαπερνά τα σώματα

το άγγιγμα

σαν αφήνει τραχιά

την υφή του δέρματος

τις οσμές

σαν διαπoτίζουν τους πόρους

τα λόγια

σαν πυροδοτούν

τις αισθήσεις

μα σε μια σύλληψη σπασμών

στην τροπική ζώνη των ονείρων

δραπέτευσαν οι λέξεις

Από Φωτο..γραφήματα

2011-07-12T00:20:00.001+03:00

Αυτό που έκανα σ'εμένα, δεν ήξερα να το κάνω,

Κι αυτό που θα μπορούσα να κάνω για μένα, δεν το έκανα.

Το ντόμινο που φόρεσα ήταν λάθος,

Για κάποιον άλλο με περάσανε, δε μίλησα και χάθηκα.

Όταν τη μάσκα θέλησα να βγάλω,Κολλημένη στο πρόσωπό μου ήταν.

Κι όταν την έβγαλα και στον καθρέφτη το πρόσωπό μου είδα,

Είχα γεράσει κιόλας.Μεθυσμένος ήμουν και το ντόμινο δεν ήξερα να βάλω,

Που ποτέ δεν είχα βγάλει.

Πέταξα tη μάσκα και κοιμήθηκα στην γκαρνταρόμπα

Σαν σκυλί που του το επέτρεψαν Γιατί ήταν ακίνδυνο.

Και θα γράψω αυτή την ιστορία για ν' αποδείξω

Πως υπέροχος είμαι.

Απόσπασμα από το ποιήμα Καπνωπολείο, του Φερνάντο Πεσσόα.(1928)

Από Φωτο..γραφήματα

2011-07-05T00:49:00.000+03:00

Από Φωτο..γραφήματα

πάντα μια κόκκινη κλωστή από λέξεις

2011-05-19T00:10:00.002+03:00

στον Τόλη Νικηφόρου

πάντα μια κόκκινη κλωστή από λέξεις
θα ανεμίζει
ξηλωμένη από την κάπα κοριτσιού
που χάθηκε στο δάσος
παρμένη από στίχο ποιητή
που γνέθει λόγια με μελάνι

κυρτή στο βάρος ακροβάτισσας

που έχασε την ομπρέλα ισορροπίας

κομμένη από μπαλόνι παιδιού

που ψάχνει στον ουρανό

τη χαμένη του ηλικία

πάντα μια κόκκινη κλωστή από λέξεις

θα ανεμίζει

να βάφει δρόμους και πλατείες

με φωνές του πλήθους

να απελπίζεται για το χαμένο όνειρο

να περιγελά την άγνοια

κάθε εξουσίας

πάντα μια κόκκινη κλωστή από λέξεις

θα ανεμίζει

να αφήνει χάδια ερωτικά

στις ανοιχτές πόρτες των ονείρων

πάντα μια κόκκινη κλωστή από λέξεις

θα ανεμίζει….

κανείς δεν ξέρει

πότε δραπέτευσε

από το παραμύθι

και άρχισε να ταξιδεύει
σε μια νέα ουτοπία

τυλιγμένη σε ένα ποίημα

γ.α.

Από Φωτο..γραφήματα

άνοιξη

2011-05-11T10:59:00.002+03:00

θέλω να΄ρθεις

να γαληνέψουν τα κίτρινα

να ημερέψει το μπλε

να γίνει χρώμα το γκρίζο

θέλω να΄ρθεις

να ΄ναι ο χώρος

φως

αρώματα

χτύπους

ανάσες

μουσική

θέλω να’ρθεις

να γεμίσει το τίποτα

να πάρει υπόσταση

το ό,τι

πού είσαι;

ακόμα

ακροβατείς στην ισημερία;

όπου να’ναι

αλλάζει η εποχή

Από Φωτο..γραφήματα

ζωή σαν παραμύθι

2011-05-07T02:22:00.001+03:00

στην τσέπη της καρδιάς

κομματάκια γυαλί

από το θρυμματισμένο

καθρέφτη τ΄ουρανού

ζωή σε διαπαραγμάτευση

με μάγισσες και ξωτικά

άμαξες γεμάτες

μπαούλα αναμνήσεων

ελάχιστες επισκέψεις

σε κάστρο φυλακή

άυπνος ύπνος για χρόνια

μ’ένα ανυπόφορο μπιζέλι

κάτω απ’το στρώμα

να λύσεις γρίφους

να δώσεις χρησμούς

να τολμάς τη βόλτα στο πυκνό δάσος

το μόνο που ήθελα

ήταν να περάσω τη διαφάνεια του

μαγικού κατόπτρου

να βυθιστώ αθόρυβα

στην τρύπα του λαγού

έπειτα να ξυπνήσω

χαρούμενη όπως η Ντόροθι

για ένα πικνικ

δίπλα στη λίμνη

μα το όνομά μου

δεν ήταν Αλίκη.

Από Φωτο..γραφήματα

θα συν παρατατικός

2011-04-19T00:26:00.000+03:00

θα περνούσαμε χρόνο στα μαγαζιά

με διαλλείματα espresso σε πεζοδρόμους

και πλατείες

θα αντέγραφες σχέδια και θα μου έραβες

ρούχα, με επιμονή στις γραμμές και τα χρώματα

θα επέλεγες παραστάσεις το χειμώνα

θα σε έπειθα να’ρθεις στο αρχαίο θέατρο

το καλοκαίρι

θα κάναμε πρόβα τη «Λυσσασμένη γάτα» και

έργα του Στρίντμπεργκ

θα μας τραγουδούσες συχνά και θα χορεύαμε συχνότερα

με περίσσεμα ζωντάνιας και αγάπης

οι μικρές μας αντιστάσεις θα ήταν μεγαλύτερες

όλες οι σκέψεις μου για σένα στο παρόν

αναμνήσεις άγκυρες στο βυθό της λήθης

έχουν συντακτική δομή υποθέσεων

ικανών - άγνωστο πώς - να τροφοδοτούν το τώρα και το μετά:

θα συν παρατατικός

Από Φωτο..γραφήματα